Opgepikt op de site van de Sandwich...
Ik ben het er zeer, zeer mee eens!!!
Gijs Konings @ Zondag 8 augustus 2010
Ik zit dit te typen tussen de tranen door. Waarom toch? Om het verdwijnen van de Sandwich? Jazeker. Want het programma verdwijnt. Je kunt een titel verplaatsen. Maar niet een gevoel. Dat verdwijnt dan, voorgoed. 'Waarom de tranen', vraag ik mij af. Waarom ben ik kennelijk zo geraakt? Misschien wel omdat we meer verliezen dan een radioprogramma, waar we aan verknocht zijn. Misschien wel omdat we stukje bij beetje onze wereld aan het verliezen zijn. Zwaar beeld wellicht, maar wel reëel. Het gaat alleen heel langzaam. Om in de muzikale sfeer te blijven, was het niet Dave Brubeck, die zei: "Als het badwater ieder uur één graad warmer wordt weet je niet wanneer je moet beginnen met gillen". Ik denk dat het zo langzamerhand tijd wordt. Om wat ons wordt afgenomen. De organisch ontstane programmering van de publieke omroep. Ze is opgeofferd aan marketingstrategieën en verdienmodellen. Waarom? Waarvoor? Voor wie? Niet voor mij en mijn 400.000 medeluisteraars. Ik geloof de verhalen ook niet. De redenen voor de verandering. Ze zijn te mooi, te glad om waar te zijn. Ze gaan ook niet over wat er verloren gaat. Ze gaan over een wereld, die steeds minder de mijne wordt. Een virtuele wereld, geregeerd door virtuele machten, bestaande uit computermodellen. En het ergste is; niemand heeft de schuld, want niemand heeft het gedaan. De beslissing is het gevolg van een berekening, een afweging van belangen. Belangen van marktstrategische verdienmodellen. Ik roep iedereen op om te beginnen met gillen. Door de tranen heen, gillen. Zonder plan of berekend doel: gillen.. om het verlies van het menselijk geluid. Om het verlies van de verrassing, de verwondering, de poëzie, de zondagochtend, onze zondagochend