Don’t Quit
When things go wrong as they sometimes will,
When the road you’re trudging seems all up hill,
When the funds are low and the debts are high
And you want to smile, but you have to sigh,
When care is pressing you down a bit,
Rest, if you must, but don’t you quit.
Life is queer with its twists and turns,
As everyone of us sometimes learns,
And many a failure turns about
When he might have won had he stuck it out;
Don’t give up though the pace seems slow-
You may succeed with another blow.
Success is failure turned inside out-
The silver tint of clouds of doubt,
And you never can tell how close you are,
It may be near when it seems so far;
So stick to the fight when you’re the hardest hit-
It’s when things seem worst, that you must not quit.
You took away my best friend, my brother. You tried to take away my Angel, but you will never take me. I will wear the truth around me like a necklace. And on the day you stand before God, begging for forgiveness for your sins, I will be the guy next to him pointing at your face saying; 'I told you so'.
Opgepikt op de site van de Sandwich...
Ik ben het er zeer, zeer mee eens!!!
Gijs Konings @ Zondag 8 augustus 2010
Ik zit dit te typen tussen de tranen door. Waarom toch? Om het verdwijnen van de Sandwich? Jazeker. Want het programma verdwijnt. Je kunt een titel verplaatsen. Maar niet een gevoel. Dat verdwijnt dan, voorgoed. 'Waarom de tranen', vraag ik mij af. Waarom ben ik kennelijk zo geraakt? Misschien wel omdat we meer verliezen dan een radioprogramma, waar we aan verknocht zijn. Misschien wel omdat we stukje bij beetje onze wereld aan het verliezen zijn. Zwaar beeld wellicht, maar wel reëel. Het gaat alleen heel langzaam. Om in de muzikale sfeer te blijven, was het niet Dave Brubeck, die zei: "Als het badwater ieder uur één graad warmer wordt weet je niet wanneer je moet beginnen met gillen". Ik denk dat het zo langzamerhand tijd wordt. Om wat ons wordt afgenomen. De organisch ontstane programmering van de publieke omroep. Ze is opgeofferd aan marketingstrategieën en verdienmodellen. Waarom? Waarvoor? Voor wie? Niet voor mij en mijn 400.000 medeluisteraars. Ik geloof de verhalen ook niet. De redenen voor de verandering. Ze zijn te mooi, te glad om waar te zijn. Ze gaan ook niet over wat er verloren gaat. Ze gaan over een wereld, die steeds minder de mijne wordt. Een virtuele wereld, geregeerd door virtuele machten, bestaande uit computermodellen. En het ergste is; niemand heeft de schuld, want niemand heeft het gedaan. De beslissing is het gevolg van een berekening, een afweging van belangen. Belangen van marktstrategische verdienmodellen. Ik roep iedereen op om te beginnen met gillen. Door de tranen heen, gillen. Zonder plan of berekend doel: gillen.. om het verlies van het menselijk geluid. Om het verlies van de verrassing, de verwondering, de poëzie, de zondagochtend, onze zondagochend
Nederland een internationale r&b singer/songwriter rijker?
De 24 jarige singer/songwriter geboren op Curaçao en getogen in Nederland die in zijn tiener jaren pas bewust is geworden van zijn talent, heeft op 1 august 2010 zijn debuut gemaakt met de single “Your Touch”. De zanger die Engelstalig muziek zingt en schrijft is vastberaden door te breken als een groot artiest en hiermee Nederland een internationale artiest rijker te maken.
J. Ortell is geen onbekende in de entertainment wereld. Zo heeft hij o.a. met K-Liber samengewerkt en verschillende projecten gedaan met zijn beatbox talent voor o.a. The Music Factory (TMF).
Your Touch is een mid-tempo r&b nummer met een rustige vibe. In het nummer laat J. Ortell weten dat hij hevig verliefd is en enigszins verslaafd te zijn aan de Touch van de dame. J. Ortell word bijgestaan door de rapper Famouz Boy en er wordt nu aan de clip van het nummer gewerkt. In de tussentijd kun je het nummer beluisteren op zijn YouTube pagina.
J. Ortell staat getekend bij een nieuw entertainment bedrijf genaamd U.M.V. Entertainment. Voor meer informatie check:
http://www.umv-entertainment.com
http://www.youtube.com/ortellmusic
http://www.facebook.com/ortellmusic
http://www.twitter.com/ortellmusic
http://ortellmusic.hyves.nl
well, there goes another birthday. i spent the day in absolute silence and solitude on my farm in the mountains. it was time off i desperately needed after the last few weeks. my previous stint on the set of 'binnelanders' was fairly easy going. i checked in on average at 10am and was usually done by 3pm. so when this month's shooting dates came up i told my agent that she can book gigs, no problem, as i should be able to manage both with ease. my goodness, what a mistake. my schedule for the past two weeks was pretty consistently along the following lines: go to bed at 1am. wake up at 6am, run through the words of today's scenes whilst shoving a bowl of pro nutro and mc nab's energy tabs down the gullet. take on the shortish drive (thank heavens for that, i live a mere 3 kilometres from the studios) through peak hour traffic, check in, get dressed, get makeup done and film the 8 or so scenes i have scheduled for the day. the producers decided to make the most of my stint this time around and i was worked well and thorough. get done with the television stuff at about 6pm, rush off to some venue in gauteng, sound check (or line check if i'm too late), eat, gig (a very short word for a ver big job...), meet the fans, drive home, bath, learn words. actually it went really well. i was pretty much in form on set and the gigs were great (i was a bit tired at the willowbridge barnyard, it caught me right in between that first and second wind). amazing what a healthy lifestyle and a bit of discipline can accomplish. but that is why i'm loving this time off on the farm. soon i'll be at it again, working hard on the next afrikaans album, the noot vir brood show and rehearsing boo! for the european tour. one thing i must mention about this character i play in 'binnelanders': the guy is a compulsive obsessive. he's very uptight and is vibration is one of unending stress. now, i don't know if some of you have noticed, as i have, that when you go through periods of intense stress, your sweat smells, well... kinda unpleasant. perhaps it's the body's way of protecting itself in times of stress (in the tradition of evolution, stress is something we experience when our lives are in danger), as if making itself unappetizing to predators or something. well, after a day at the studios, playing this stressed out character, i would notice that my body odour has a bit of that tension in it. mmm... maybe a bit more info that some of you need, but i do think it is interesting how the body reacts to the state of the mind, without asking whether the mind has grounds for it's take on things. similarly, this means that with a healthy mindset we can establish a healthy body. in any event, it prover that acting can be a particularly unhealthy occupation, as your body gets put through a lot of stress which is fake, but which it perceives as real.
Live Stage Marnix, Ede, 1 juli 2010
Sandy Dane is pas twee jaar professioneel actief en is een rijzende ster aan het Nederlandse pop- en singer-songwriterfirmament. En niet voor niets: een glasheldere stem, een innemende podiumpersoonlijkheid en wat een mooie liedjes maakt ze samen met haar compaan, gitarist René van Mierlo. De vergelijking met Ilse De Lange zal niet voor het eerst gemaakt zijn, al is Sandy's timbre anders en haar techniek geschoolder, zonder de - geliefde en gehate - country 'snik'.
Het was overigens hard werken voor het tweetal, in de broeierige hitte van Grand Café Marnix. Dat weerhield ze er echter niet van om een mooie en intieme dwarsdoorsnede van hun eigen repertoire ten beste te geven, gelardeerd met een enkele cover. Gitarist René, die overigens ook onder andere met Stef Bos speelt, zoekt de verscheidenheid op in zijn gitaarspel en geluid, om de nummers ook in een tweemanssetting zo divers mogelijk te laten klinken. Good job.
Alexander McKanzie neemt het publiek weer mee naar een heel ander universum. Ondersteund door haar driekoppige band, the Underpaid, zet ze een gevarieerd programma neer rond haar Janis Joplin achtige stem. Lori (haar artiestennaam is ontleend aan haar grootvader) neemt de ruimte in bezit met haar krachtige en flexibele stem. Norah Jones met een stevige edge.
De band zet zeer gedoseerd en dynamisch de passende atmosfeer neer voor haar intieme maar directe songs. Ze maken daarbij gebruik van een veelheid aan sounds en instrumenten: gitaar, bas, rhodes, hammond orgel, melodica en glockenspiel, alsmede diverse percussie. De fysieke show was wellicht wat statisch, maar dat kan ook aan de warmte van de avond hebben gelegen. De muziek was er in elk geval niet minder om.
Als knallende afsluiter werd samen met een gedeelte van het publiek nog een a capella stuk onder de overkapping buiten gezongen, waar de temperatuur aanmerkelijk beter was te verdragen.
Beste mensen,
Afgelopen week hebben we in de nieuwe oefenruimte in Velp gestoeid met de digitale multitrack van Peter. Resultaten van deze sessie zijn ruw gemixt en heb ik in de player hier op livepoetssociety.hyves.nl geplaatst. Kom luisteren en laat je ongezouten mening achter!
groet,
JeeWee
Tekst: Jan-willem Donkers
KC KcKanzie & Budi
Wat mag je verwachten als een duo na een autorit van 6 uur direct de planken op gaat. KC McKanzie en haar muzikale buddy Joe “Budi” Budinsky brachten strakke arrangementen, met een intrigerende afwisseling in instrumentatie (gitaar, banjo en contrabas). De indringende teksten van KC contrasteerden soms sterk met de vloeiende en afwisselende muziek. Dit is old school americana met een verrassende twist. De performance was ook visueel boeiend, mede door de humoristische presentatie van de bebaarde Budi die niet alleen het normale instrumentarium van bas en banjo hanteerde, maar ook mondharp en hamer & steen. Hij leverde de solide basis onder de loepzuivere zang en het gitaarspel van KC. Probleemloos switchten ze van donkere sfeerstukken, die de zaal muisstil kregen, naar uptempo meezingers die nog dagen in je hoofd zitten. Schijnbare niemendalletjes, waarvan ondertussen de teksten diepere gevoelens en gedachten onthullen.
Sarah McDougall & Tim Tweedale
Net als de Canadees Peter Katz, die eerder bij LSM speelde, kenmerkte Sarah McDougall zich door een sterke en innemende podiumpersoonlijkheid. Ze straalt als ze speelt en geniet van elk moment op het podium. Ondersteunt door fenomenale Weissenborn steelgitarist Tim Tweedale, brengt ze haar nummers die onder andere gaan over moeilijke relaties en opgroeien als kind op verschillende continenten, de thematiek die ook op haar laatste plaat “Across the Atlantic” overheerst. De stijl neigt naar moderne roots country en haar stem deed onder andere denken aan Joan Baez en Romi Mayes. Het tweetal wist de dynamiek van hun instrumentarium uitstekend te benutten en betrok het publiek actief bij hun performance zonder dat het klef of fake werd.
Al met al een topavond bij Live Stage Marnix, die de verwachtingen meer dan waar maakte. Check ook de foto's van Marcel Houweling op livestagemarnix.hyves.nl en www.livestagemarnix.com.
Hallo Luitjes,
As zaterdagchtend op 5 juni , ben ik live als gast te horen bij Ference in het radioprogramma " Back in Town ".
Daar zal ik wat vertellen over mijn muziek en uiteraard live een nummer spelen en zingen.
Tijd.11.15
Programma : " Back in Town "
Frequentie
Luisteren naar E-FM:
Ether: 94. 0 of 106. 6 FM
UPC: 94. 4 FM OnsNet: 107. 9 FM
Klik hier om online te luisteren naar E-FM: http://www.radioefm.nl
Hopelijk tot dan !!
X Rebecca
Tekst: JeeWee Donkers
The Understate Men.
Hoe boei je een publiek met twee stemmen, twee gitaren, een mandoline en een banjo? Zet de Understate Men - Dif en JD Decker - op het podium en je ziet het gebeuren. Beide heren hebben een breed en afwisselend arsenaal van countrygetinte akoestische songs met prachtige teksten vol inhoud. Van de blues van de oorlog in Afganistan en eenzaamheid op internet tot de gitaar van Dif's vader, waarop deze in de oorlog zijn engelstalige liedjes speelde - in een vliegtuigfabriek in nazi Duitsland.
De verschillende instrumenten en de afwisseling van lead en harmonyvocalen maakten het geheel tot een uiterst boeiende showcase van lokale americana.
Sam's falling
Ondanks de stuwende beats en ritmes van gitarist Pim Bouwens komt Sam's falling toch wat mat en eenvormig over. Eén gitaar en één stem kunnen toch minder boeien dan de twee mannen die voor hen op het podium stonden. Bij vlagen doet Cynthia Hall aan Noa denken, maar haar stem is toch net iets vlakker en minder flexibel. Gitaarwerk is robuust en strak, maar blijft vaak wat lang hangen in ritmisch akkoordwerk. Strak is het wel: de drumachtergrond van Pim komt hier uitstekend naar voren.
Ondanks dat het duo professioneel gebruik maakte van dynamische nuances, komen de nummers van Sam's Falling waarschijnlijk beter tot hun recht in een bredere bandcontext, waar de sfeer ook op andere manieren gevarieerd kan worden. De laatste CD 'Coinciding..' bewijst dat in elk geval zonder twijfel.
Het grote minpunt van deze avond was echter dat er maar een handvol publiek was, dat na 5 mei de deur nog uit wilde voor een avondje goede live muziek.
3 juni KC McKanzie en Sarah McDougall bij Live Stage marnix
www.livestagemarnix.com
livestagemarnix.hyves.nl